نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت گردشگری، دانشکده علوم گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران.

2 استاد،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

3 استاد، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

4 دانشیار، دانشکده علوم گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران.

چکیده

گردشگری میراثی به عنوان گردشگری فرهنگی و موتور محرکه توسعه مناطق از مهمترین مواردی است که نیازمند اتخاذ برنامه‌های راهبردی فضایی منسجم متناسب با پتانسیل‌ها و شرایط بومی منطقه است. در چارچوب این برنامه ریزی، تمامی ظرفیت‌ها و دارایی-های قابل عرضه در حوزه گردشگری میراثی و فرهنگی از طریق پیوندهای فضایی به صورتی یکپارچه برنامه ریزی شده و با در نظر گرفتن بازیگران متعدد و متفاوت توسعه این نوع گردشگری و نقش و جایگاه آنها در فرایند مدیریتی و همینطور قوانین و مقررات اتخاذ شده از سوی آنها، الگویی راهبردی از مدیریت فضایی گردشگری میراثی ارائه می دهد. از این رو هدف این پژوهش، ارائه الگوی راهبردی فضایی توسعه گردشگری میراثی در شهر تهران است. روش پژوهش، توصیفی – تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات و داده ها اسنادی و میدانی است. جامعه آماری پژوهش گروه خبرگان در نظر گرفته شده است. برای ارزیابی میزان اهمیت راهبردهای شناسایی شده پژوهش از مدل سوارا استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داده است که محورهای راهبردی قوانین، راهبردی برنامه ریزی و مدیریت، راهبردی اجتماعی و راهبردی اقتصادی به ترتیب مهمترین عوامل اصلی در تحقق توسعه گردشگری میراثی شهر تهران می باشند و در این میان راهبردهای تدوین و اجرای مقررات برای جلوگیری از ساخت و ساز در حریم اثار تاریخی، حمایت از ایجاد اشتغال، حفاظت از ابنیه و آثار تاریخی، تقویت ارزش ها، سنن محلی و فرهنگ بومی با آموزش و تبلیغات دائمی مهمترین و پررنگ ترین راهبردها در میان راهبردهای برنامه ریزی گردشگری میراثی شهر تهران می باشند.

کلیدواژه‌ها