سنجش مؤلفه‎های مؤثر بر ارتقای تعاملات اجتماعی و اجتماع‎پذیری در فضای‎شهری (مطالعه موردی:خیابان مدرس کرمانشاه)

نویسندگان

دانشگاه پیام نور تهران

چکیده

تعاملات اجتماعی و اجتماع‎پذیری در فضای‎شهری به علت تعامل فرمال، معنایی و عملکردی انسان با محیط، یکی از نخستین گام‏ های درک خوشایندی فضا توسط شهروندان می‏ باشد. اهمیت آن در فضای ‎شهری از آن روست که کلیت شهر را به مثابۀ یک متن آشکار ساخته و امکان قرائت و خوانش این متن را فراهم می‏ آورد. تنها در آینه تعاملات اجتماعی فضای‎شهری است که ابعاد ناملموس حیات مدنی از طریق نظامی از نشانه‏ ها امکان تجلی و بروز خارجی یافته و ارزیابی مثبت یا منفی را میسر می‏سازد. چرا که انجام فعالیت‏ های گوناگون در فضای‏‎شهری توسط مردم، جزئی از فرهنگ آنان به حساب می‏ آید. پژوهش حاضر با هدف سنجش ‎مؤلفه‏ های مؤثر بر ارتقای تعاملات اجتماعی و اجتماع پذیری در فضای‏ شهری انجام گرفته است. جامعه مورد پژوهش را کارشناسان و مردم، تشکیل داده؛ که بر این اساس جهت پاسخگویی به سؤالات پرسشنامه، افراد از روش تصادفی ساده، و کارشناسان با روش خوشه‏ ای انتخاب شدند. به منظور تجزیه و تحلیل داده‏ ها با توجه به نتایج فرآیند SWOT، از تکنیک فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP)و در قالب نرم‏ افزار EXPERT CHOICE، استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان داد که مؤلفه‏ هایی از جمله؛ پیاده‏ راه، ارتباط غیرکلامی و تعامل فضا و مکان؛ مؤلفه‎های مؤثر بر ارتقای تعاملات اجتماعی و اجتماع‎پذیری در فضای‎شهری را موجب می‎شوند. جهت دستیابی علمی و عملی به مؤلفه‎های مورد نظر در طراحی فضای شهری، استفاده از شاخص‎هایی مانند؛ سرزنده بودن، امکان مراوده بین انسان‏ها، عمومی و خصوصی بودن فضا و غنی کردن تجربیات شهروندان، مورد نظر است.

کلیدواژه‌ها