توسعه شاخصهای طراحی مبلمان شهری ملهم از طبیعت؛ نمونه موردی: نیمکتهای خیابانی
دوره 14، شماره 2، دی 1402، صفحه 143-158
https://doi.org/10.30475/isau.2023.333426.1891
مهشید مهرگانفر، ناصر کلینی ممقانی
چکیده بشریت در دوران حیات خود ارتباط تنگاتنگی با طبیعت داشته است اما طی دهههای اخیر، به واسطه گسترش شهرنشینی تعامل انسان با طبیعت بسیار محدود شده است. پیامد چنین گسستی، از دست رفتن قدردانی و حمایت مردم از طبیعت است. در این پژوهش، این گسست از منظر دو تئوری مهم انقراض تجربه و بایوفیلیا مورد بررسی قرار گرفته و معیارهای طراحی بایوفیلیک برای کاهش این گسست تعاملی میان انسان و طبیعت مورد بررسی واقع شده است. هدف این پژوهش بررسی شاخصهای طراحی مبلمان شهری مبتنی بر الهام از طبیعت در طراحی بایوفیلیک، موثر بر کاهش گسست تعامل شهروندان با طبیعت میباشد. متدولوژی این پژوهش توصیفی ( علی- مقایسهای) و از نوع کیفی است. روش جمعآوری اطلاعات، روش کتابخانهای برای بررسی پژوهشهای پیشین با هدف ادراک مولفههای موثر بر نوع طراحی، بوده است. پس از مطالعه و دستهبندی عناصر طراحی دخیل در رویکرد الهام از طبیعت، شاخصهای طراحی این رویکرد استخراج گردید. برای درک میزان اثر بخشی حضور این عناصر، دو نیمکت خیابانی که یکی با حضور این عناصر و دیگری بدون آنها طراحی شدهاند در پرسشنامه تصویری مورد سوال واقع شد. دویست و بیست پرسشنامه در جامعه نمونه که منطقه شش تهران بوده است، توزیع شد. نتایج نشان میدهد حضور عناصر الهام از طبیعت شامل فرم، هندسه، مواد و بافت و رنگ طبیعی، مکانیزم و برانگیختن طبیعت، در طراحی المانهای شهری تداعیگر تعامل با طبیعت بوده و حس حضور در طبیعت را در شهروندان ایجاد میکند. این مهم به نوبه خود تعامل غیرمستقیم با طبیعت و کاهش انقراض تجربه را به دنبال دارد. گسترش جهتگیری مثبت نگرشی، رفتاری و عاطفی پیامد ارزشمند کاهش انقراض تجربه است.
